van de Voorste Grootel

Thuis bij...

Pip alias Heorge

Gepost op: 03-11-2013 11:38:32

Het verhaal van Pip (Heorge)
Wij leerden Pip kennen op 22 september 2013. Een kille herfstwind joeg die zondagmiddag met vlagen tegen het raam. Wij verlangden naar onze veertienjarige kater Tom. Tom bleek enkele
maanden van tevoren een plaveiselcarcinoom in zijn bekje te hebben. En hoe graag we hem ook bij
ons wilden houden, uiteindelijk konden we zijn leventje niet langer rekken. Het was sindsdien stil in huis. De windvlagen benadrukten de stilte. Natuurlijk kon geen enkele poes of kat onze band met Tom evenaren, toch wilden wij weten hoe de aanblik van een ander zou zijn. Eerst bevestigende de vele asielwebsites ons gevoel: hoe erg het ook voor de dieren was, geen van de profielfoto’s gaf ons
‘dat speciale gevoel’, dat eureka moment. Voor een laatste keer klikten wij de foto aan van Pip, toen nog Heorge genoemd. Hij leek niet op Tom, maar hij had eenzelfde open blik. Volgens zijn
profielschets een lieve kerel. Het best op een plek waar hij even de tijd zou krijgen om je te leren kennen en rust te vinden. Eureka! Tijdens onze zoektocht naar meer informatie bleek het kereltje het een en ander mee te hebben gemaakt. In een nieuwsbericht stond vermeld dat hij eind augustus bij de opvang was achtergelaten in een bench, bevestigd aan de automatische poort . Gelukkig vond een oplettende medewerker hem net voordat de poort werd geopend, anders waren de gevolgen dramatisch geweest. Later gaf een begeleidend briefje summier inzicht in zijn voorgeschiedenis: na een emigratie vanuit Engeland, een verblijf op een camping en een vooraanstaande nieuwe
emigratie naar Australië, kon zijn voormalig baasje niet langer voor hem zorgen. Wij besloten de volgende ochtend het asiel te bellen. Heorge was nog aanwezig, dus werd de rit naar Bakel ingezet. De eerste kennismaking verliep tegen alle verwachtingen in fantastisch. Gedurende zijn verblijf in het asiel was hij terughoudend en kwam hij nauwelijks zijn plankje af. Op het moment dat wij gedrieën
zijn hok instapten, sprong hij naar beneden en liep hij van de een naar de ander. Geen twijfel meer mogelijk. Heorge werd Pip genoemd en mocht mee naar zijn nieuwe thuis. Inmiddels is hij ruim een
maand bij ons. Geregeld vragen wij ons af onder welke omstandigheden hij precies is opgegroeid. Hij lijkt bepaalde geluiden in en rondom huis niet gewend te zijn, hoewel Pip wel geaaid wil worden. Het
is mooi om te zien hoe zijn angst langzaam verdwijnt. Zijn eigen karaktertje komt zo steeds meer tot z’n recht. Door zijn passieve gedrag gedurende de eerste twee weken en de conditie van zijn gebitje
had onze dierenarts het idee dat de inschatting van zijn leeftijd juist was, maar nu blijkt hij toch jonger te zijn dan gedacht. Werd hij in de eerste mogelijk drie jonge levensjaren dan zodanig afgezonderd van het dagelijks leven? Wij zullen het nooit weten. Wat wij wel weten: Pip is een
prachtige kerel, soms eigenwijs, slim en erg lief. Hij beleeft nu eindelijk plezier aan het spelen met zijn plastic balletje en pluchen muis, iets wat hij voorheen ook niet gewend leek te zijn. Vooral in de
ochtend moet Pip zijn jeugdige energie kwijt. Minutenlang rent hij dan rondjes in de huiskamer, neemt hij in twee sprongen de trap naar boven om je vervolgens met een triomfantelijk blik aan te staren. Af en toe heeft hij de neiging om zich volledig terug te trekken, maar deze perioden nemen af. Zijn nieuwsgierigheid in ons en onze bezigheden wint. Over een tijdje mag hij de tuin gaan verkennen. Dan zal zijn leven nog meer verrijkt worden, daar zijn wij van overtuigd!

Bezoek ook onze facebook pagina.